RADOŚĆ... — już samo to słowo cieszy nas ogromnie! Każdy człowiek pragnie spotkać radość w swoim życiu i nigdy się już z nią nie rozstać. Doświadczenie potwierdza, że łatwiej przychodzi nam znieść brak chleba, snu czy dachu nad głową niż brak radości. Ludziom smutnym życie wydaje się koszmarem a zwyczajne prace i codzienne obowiązki stają się nieznośnym ciężarem. Ludzie, którzy nie mają w sobie radości, popadają w rozpacz a nawet odbierają sobie życie.

Czym jest ta prawdziwa radość, bez której życie przestaje nas cieszyć a nawet staje się nieznośne? Z pewnością jest ona czymś znacznie większym i ważniejszym niż nastroje. Nastrój można poprawić sobie alkoholem, pójściem na dyskotekę czy zakupem nowej bluzki, ale radość jest niezależna od tego, co pijemy, w jakim miejscu przebywamy czy w co się ubieramy. Radość pojawia się wtedy, gdy spotykamy przyjaciół a nie wielbiciel, gdyż trwała radość płynie z pewności, że jest Ktoś, kto mnie kocha i uczy kochać. Pełna radość pojawia się wtedy, gdy nie tylko jestem kochana ale gdy ja też zaczynam dojrzale kochać. Radość to nie jeden z nastrojów lecz to sposób istnienia tych, którzy kochają. Pożądanie prowadzi do przemocy, zakochanie do zazdrości a miłość — do radości. Smutkiem zakochania jest zazdrość a radością miłości jest tęsknota. Nastroje są zmienne a radość jest trwała. Prawdziwa radość jest tak pewna siebie oraz tak bardzo gościnna, że pozwala smutkowi, by mnie czasem odwiedzał.

Człowiek nie jest właścicielem lecz poszukiwaczem radości. Każdy z nas jest takim właśnie człowiekiem. Zapraszam teraz wszystkich tu obecnych poszukiwaczy RADOŚCI do dzielenia się nie tylko pytaniami i wątpliwościami, ale także własnymi doświadczeniami spotkań z tą RADOŚCIĄ, która cieszy nas ogromnie i niezawodnie.

Vobiscum.